Haye's Wadcross goed voor de geest

Zaterdagmorgen 14 maart was het zover.  HAYE's WADCROSS lag weer voor ons. Een mengsel van afzien en verrukking, de geur van blauwe drek en zeelucht, heroïek en angst...

Haye ontving ons in de nieuwe sportaccommodatie in Holwerd, een voorbeeld van eensgezindheid en doorzettingsvermogen in een dorp, dat nou niet bekend stond om zijn eensgezindheid tussen de finen en de readen...

Ook Dick Nagelkerke was van de partij. We gingen na een bakkie ruim half tien naar de kleedkamers . Het was bewolkt, een graad of 4, oostenwind 5 , dus volop stof voor de juiste kledingkeus. Met als gevolg dat Niek vertrok in twee hemdjes en Dirk Gros met twee jasjes aan. En de kleding van Frits was heel ver verwijderd van onze nieuwe kledinglijn met een vissersoranje regenjak op een vaalzwarte broek. Een soort SOS-signaal uit voorzorg?

Haye en Reina hadden een parcours uitgezet over kleiige akkers naar de zeedijk tussen Ternaard en Holwerd, waar we een pittige warming up voor de kiezen kregen van tien keer de dijk op en af. Gelukkig is Reina niet sterk in afstanden, zodat we na vier zigzagbewegingen met zicht op het schuine talud kwamen aan de voet van de pier, waar de eigenlijke wadcross begon.

We gingen de kwelder op over een bossig parcours met hier en daar een waterafvoer dwars op de looprichting. Trailrunning in optima forma. Halverwege de pier ging het parcours linksaf over een redelijk droge kwelder en over plankbrugjes in een tempo van zo'n 9 km per uur, of minder in drekkige stukken. Advies: in drek moet je niet aarzelen maar doorlopen. Je wordt maar één keer smerig.

De grote horizon en het geluid van wind, vogels en lopers geeft ft direct het eilandgevoel , niets moeten, alleen zijn. Onderweg verloor Frits een schoen in de blubber, gaf Klaas geen reden tot aanstoot, vond Haye een rugbybal en Rommert een stuk IJslands puimsteen van ruim een kilo. De sporen van ganzen, een vos en een marterachtige maakten ons deel van een andere realiteit dan de onze. De wind in de rug bracht ons na 4 km relatief comfortabel bij de zeedijk, waarna we over het oude slikpad langs de drenkplaatsen terug moesten met wind tegen. Dat was andere koek. Hard werken en alert lopen op ongelijk opgedroogd kleiterrein.

Maar een groot gevoel van tevredenheid maakt alle inspanning goed. En smerig maar voldaan bereikten we na 12,1 km dubbelzware kilometers de sporthal met warme douche. En daar doe je het toch voor. Dirk en Rommert besloten af te zien van een vervolgloop richting Dokkum. Dit was voorbereiding genoeg voor de 21,2 km van volgende week. En Frits en Jilles besloten na deze proeve van bekwaamheid tijdens de Boniloop te gaan voor de 10 km. Proficiat.

Rommert 15 maart 2015