Unieke start vanaf de Ponto Vasco da Gama; de halve marathon van Lissabon

Hoe kan het soms lopen. Hebben wij in de herfstvakantie een weekje Portugal geboekt, blijkt net in dat weekeinde de Rocknroll halve marathon van Lissabon te zijn. Met permissie van Marjan heb ik mij direct aangemeld.

Op vrijdag 16 oktober landden we aan ’t eind van de middag in Lissabon. Vanuit het vliegtuig zag ik de ruim 17 kilometer lange en 30 meter brede tuibrug over de Taag, de Ponto Vasco da Gama, al liggen. Daar zal ik op zondag starten, fantastisch! De brug is vernoemd naar de Portugese ontdekkingsreiziger Vasco da Gama (1469 – 1529) en er is aan de brug gewerkt van 1995 tot 29 maart 1998. Het is de op tweede langste brug van Europa. Alleen de Grote beltbrug in Denemarken is langer.

Op zaterdag stappen we in de metro op weg naar de Expo bij het MEO stadion om mijn startnummer op te halen. In deze enorme vliegende schotel hebben o.a. Madonna, Lady Gaga, Britney Spears en Shakira opgetreden.

Het is een drukte van belang op de beurs, maar er zijn dan ook 5.000 lopers die zich hebben aangemeld voor de hele marathon, 9.000 voor de halve marathon en nog eens 10.000 lopers voor de mini marathon.

Nadat ik mijn startnummer in ontvangst heb genomen is het tijd om de stad te verkennen, natuurlijk met één van die prachtige trammetjes die heuvel op, heuvel af door Lissabon rijden. We slenteren door deze prachtige stad. De eerste halve marathon zit er aan ’t eind van de dag al op.

Zondagochtend wordt ik al vroeg wakker. De regen valt bij bakken uit de hemel. Geen weer om voor een halve marathon uit je bed te komen, maar ik doe het toch. Ik trek mijn loopkleding aan en eet het ontbijt dat speciaal voor mij de avond van te voren is klaar gemaakt. Wanneer ik om 7.30 uur de deur uit stap is het wonder boven wonder droog.

En nog mooier het blijft droog. Ik loop naar het metrostation van Baixa waar ik kennis maak met Massimo en Claudia, vader en dochter, uit Italië die ook de halve marathon gaan lopen. We reizen samen op naar de locatie waar de bussen staan. Van hieruit worden we naar de brug gebracht. De logistieke uitdaging is om 19.000 mensen op tijd aan de start te krijgen. Eerst rijdt de bus de 17 kilometer lange brug over om vervolgens aan de overkant een lus te maken en weer richting Lissabon te rijden. Op tweederde worden wij er uitgezet en gaan de bussen door een opening in de vangrail weer naar de andere weghelft om in Lissabon nieuwe lopers op te halen. Het zonnetje breekt zowaar door en steeds meer lopers met allerlei verschillende nationaliteiten verzamelen zich op de brug. Een heerlijk sfeertje. Uit enorme boxen klinkt opzwepende muziek, het is een rocknroll marathon!

En dan opeens om 10.30 uur komt de massa in beweging. De halve marathon is begonnen. Ik loop onder de enorme bogen van de tuibrug door, drie rijbanen breed. Rustig lopen gaat vanzelf omdat het hele parcours vol is. Een enorm lint aan lopers gaat de brug af. Met een lus buigen we af naar de oever van de Taag om die te volgen richting centrum. Het is 20 graden, eigenlijk best warm om te lopen. Het jasje heb ik om mijn middel geknoopt en ik loop in het oranje Lisboa-runningshirt dat ik heb gekregen. Er zijn voldoende waterposten en ik loop lekker. Er ontstaat ook meer ruimte op het parcours, zodat ik mijn eigen tempo kan lopen, zo rond de 5 min/km.

Op diverse plekken spelen bandjes. Hier en daar staat ook publiek. Het parcours is niet heel spannend, opslagloodsen en soms vervallen panden. Soms laat de Taag zich zien. Op een gegeven moment komen de snelste lopers van de hele marathon ons tegemoet. Na zo’n 14 kilometer komen we op een keerpunt en lopen we op de andere weghelft weer terug. Ik kan het tempo goed volhouden. Wel is het behoorlijk warm en kieper ik bij de drinkposten steeds een beker water over mijn hoofd. Er is genoeg te zien onderweg, dus ik geniet volop van de loop. Zoals altijd zijn de laatste kilometers zwaar. Een, bocht, nog een bocht, wanneer komt die finish nu? Een loper struikelt en valt vlak voor de finish, ai! Ik zie de boog en ben opgelucht wanneer ik over de streep ga in 1.47.41 Nette tijd.

Ik krijg een mooie medaille omgehangen. Even verderop krijg ik een mooi tasje met monsters van de sponsoren en als klap op de vuurpijl een magnum uit één van de hele batterij aan koelkasten die staat opgesteld. Geweldig. Zo loop ik al smullend richting metro om mij in de bed and breakfast te gaan opfrissen. Het was een mooie ervaring. ’s Middags verken ik met Marjan nog de wijk Belém met zijn beroemde toren.

Jaap Baalbergen