RFR Holtingerveld

Om 8.15 uur vertrekken wij, Niek van der Molen en Jaap Baalbergen, op zaterdag  19 november richting Havelte om deel te nemen aan een trailrun van 30 km over het Holtingerveld. In de Chevrolet van Niek zoeven we in de stromende regen over de nieuwe Sintrale As naar het zuiden. Bij Heerenveen verlaten we het overtrekkende regenfront en zien we stukken helder blauw tussen het wolkendek verschijnen. Op een nog lege parkeerplaats wordt de chevy geparkeerd. De eerste woorden bij het uitstappen zijn: ‘man wat is het koud’. Even na negenen stappen we als eerste lopers de kille schaapskooi binnen. De eerste prestatie is geleverd. We hebben het startnummer en nog anderhalf uur voor de start. Een bakje koffie dan maar. Wanneer de terraskachels in de schaapskooi worden aangestoken wordt het behaaglijk en als er meer lopers binnenkomen ook nog gezellig. Om 10.30 uur staan Niek en Jaap op het verse stro in de schaapskooi klaar voor de start. Op deze afstand doen er 20 dames en 100 heren mee. Er is ook een 15-km loop met 303 deelnemers. Niek en Jaap vertrekken in de eerste shift, want Niek wil toch wel een nette tijd neerzetten ook al gaat het bij trailrunnen vooral om de beleving. In een miezerregentje gaan we direct het wijde veld in. Na mooie bospaadjes komen we op de zandpaden en heide van het Westerveld. De route is goed aangegeven met linten, maar het blijft opletten. Twee linten betekent van richting veranderen en een volgend lint geeft aan dat je op het goede spoor zit. Het is inmiddels droog en het loopt lekker in de stilte van de vrije natuur.

Onderweg is genoeg te zien. In een grote plas midden in het bos staan twee zilverreigers. Bijzonder is de grafheuvel die we passeren, een monument van al gauw 5000 jaar oud. Bij een trailrun is het onmogelijk om in een lekkere cadans te lopen. Je paslengte moet je voortdurend aanpassen om plassen te ontwijken, boomstronken of wat dan ook. Verder gaat het heuveltje op, heuveltje af.  Het Holtingerveld heeft een dikke laag keileem met daarop een laag zand. Er zijn droge gedeelten, maar ook gedeelten waar het water niet weg kan met veel plassen en modder. Niek, die op gewone hardloopschoenen loopt glibbert regelmatig weg en heeft af en toe moeite om op de been te blijven.

Jaap loopt op trailschoenen en heeft daardoor meer grip in de modderige gedeelten. Na 8,5 km is er een verzorgingspost met naast water verschillende lekkernijen, zoals: krentenbrood, suikerbrood, koek, banaan en winegums. De meeste lopers nemen even rustig de tijd om wat te drinken en te eten. Snel een bekertje pakken en die even verderop weggooien is er niet bij. De obstakels houden je lenig. Zo zijn er klaphekjes, omgevallen bomen en laaghangende takken. Na 20 kilometers worden de benen toch wel wat zwaar. Niek zoekt afleiding in zelfbedachte rekenopgaven over de afgelegde afstand/tijd en nog te lopen afstand/tijd. Conclusie is dat het rekenvermogen afneemt naarmate de afgelegde afstand toeneemt. Jaap zoekt zijn heil in het visualiseren van het moment van aankomst, maar zonder warme douche als vooruitzicht brengt dit ook weinig verlichting. Het tempo ligt inmiddels wat lager, maar we zetten stug door en bereiken het hunebed  van Havelte. Nu is het niet ver meer. Wel moeten we nog de 19 meter hoge er tegenover liggende ‘berg’ beklimmen via een trap, maar na een laatste etappe verschijnt toch nog plotseling de schaapskooi in het vizier. Het lukt Niek om net onder de 2 uur 30 als 10e man binnen te komen. Jaap finisht in 2 uur 47 als 34e man. We zijn het vrij snel eens over de loop. Het was een prachtig parcours, de organisatie was prima en het was zwaar.