De halve van Egmond 2018

Vier lopers van loopgroep Dokkum reisden in twee teams af naar dé voorjaarsklassieker van Nederland, de Halve van Egmond, waar dit jaar 9.700 deelnemers op deze afstand van start gaan.

egmond1

Het eerste team bestaat uit Dedde en Jaap. Dedde heeft alle omstandigheden al eens meegemaakt en zal voor de 27e keer meedoen. Voor Jaap is het de achtste op rij. Met de fietsen achterop reizen beide mannen op 14 januari naar Egmond aan de Hoef. De benen worden even warm getrapt tijdens het fietstochtje naar Egmond aan Zee. De juiste loopkleding wordt uitgekozen waarna op het strand de omstandigheden worden verkend. De beloofde zon is nog niet gearriveerd, er staat een schrale oostenwind en de temperatuur komt uit op een graadje of vijf. Het is zaak om in beweging te blijven. Het is opkomend tij en dus krijgen de lopers te maken met een smaller wordend strand.

Om 12.44 gaat Dedde in de eerste recreatiegroep van start, Jaap volgt vijf minuten later in de tweede groep. Beiden beginnen rustig op het strand dat in het begin redelijk stevig is. Verderop komen er twee gedeelten waar het door rul zand ploegen is. Of je nu aan de vloedlijn loopt of het hogerop zoekt, er is geen ontkomen aan. Na 10 kilometer is het duin bij Bakkum bedwongen, wordt er geklokt en kan er via de duinen weer koers gezet worden richting Egmond. Dedde klokt 56 minuten op de eerste 10 over het strand en Jaap doet er 53 minuten over. Het strand heeft de nodige krachten gekost en Dedde neemt bij de verzorgingspost even de tijd voor een gelletje en een slok water.

egmond5

Na duintje op, duintje af en het gedeelte door het bos klokt Dedde 1.24 op de 15 km. Het lukt niet goed om een sneller tempo te lopen. Na de beruchte klim op de bloedweg lukt het de laatste kilometers om het tempo iets op te voeren. De eindtijd wordt 1.58.16. Jaap weet in de duinen het tempo vast te houden en klokt 1.19 op de 15 km. Op de klinkerweg gaat het tempo onder de 5 min/km waardoor Jaap net onder de 1.50 finisht. Om precies te zijn: 1.49.28. Het was een mooie ervaring en tevreden keren de mannen huiswaarts.Het tweede team bestaande uit Femke en Jan Boon. Zij reisden ook met de fiets achterop de auto richting Egmond, echter nu via Bergen, om vervolgens op het Nachtengalenpadje de auto op 1500m van de start te hebben. In de auto maar de juiste warme kleding gekozen.

egmond2

De korte broek werd maar achter gelaten, want met deze kou is dat vragen om problemen. Vervolgens op de fiets, Femke achterop en daarna de fiets strak tegen de startvak geparkeerd. Nog een poging gedaan om loopmaten Jaap en Dedde te zoeken, maar dat is een speld in een hooiberg. Toen ff strand op geweest, en 2 warme chocolademelk gescoord in een strandpaviljoen, strak tegen een warme heater in die keet. Opwarmen was het credo!

Vervolgens 3 minuten voor de start in drafje naar ons vak en gelijk : Boem!! 

egmond3

Jan : Na de boulevard gelijk de zandbak ingejaagd. Mooi strak zand. Maar dat duurde niet lang. De duizenden voetjes hadden dit zand verderop volledig omgemaald, dus zakje het tempo richting de 8 minuten!. Hopeloos dus.

Godzijdank kwam strandopgang Bakkum spoedig in beeld, incl. een welkom zonnetje. In de duinen kwam het op herstellen aan. De eerste 2 kilometer is dusdanig smal, dat inhalen lastig is, dus : herstel en lopen op techniek. Na het 10km kon het gas er langzaam op, met wel reserve bewaren voor de o zo lastige Bloedweg : een kuitenkiller. Goed voor je wedstrijdhardheid hoor ik Ed zeggen..         Vervolgens toch nog met een lichte sprint even boven de 2.02 uur geëindigd. Moe maar voldaan nadat ik hoorde de meeste veel langzamer waren dan het jaar ervoor.

Femke : Startschot......help daar gaan we. Eerst kijken hoe het strand erbij ligt, het valt mee, redelijk harde ondergrond, een tempo van 6 min/km moet lukken. Op naar de eerste waterpost, effe bijtanken en verder, maar verhip, na de waterpost houdt de harde ondergrond abrupt op en vloeit over in totale mulheid. Benen raken vol, kom geen meter vooruit....... Dus de beslissing genomen om op de rand van het water te gaan lopen en de golf die af en toe over de schoenen komt voor lief te nemen. Inmiddels is de zon ook gaan schijnen, tijd om de eerste laag uit te doen en daarbij is de kou van het water op de voeten best wel lekker.  Eindelijk komt de afslag in beeld, het mulle zand op en omhoog, mijn benen raken weer vol.....  Eenmaal bovenop staan er twee flinke duinen op het programma met een hoogteverschil van 6,5%. Smalle paden met geen mogelijkheid van inhalen, dus je eigen tempo lopen is er geheel niet bij. Ik ben niet bekend met het parcours en de gedachte van de volgende 10 km zo teruglopen spookt door mijn hoofd, dat ga ik zo niet halen. Maar gelukkig na de tweede heuvel krijgen we "normale" paden langs mooie landschappen en met publiek die overal staat aan te moedigen. Nu kijken wat mijn benen nog kunnen, mijn gevoel zegt me dat ik het een tempo van 6 min/km weer moet kunnen halen wanneer er niet teveel gekkigheden komen. Daarbij verder rekenend dat de tijd van 2 uur 15 toch echt haalbaar moet zijn. De rest van het traject verloopt soepel en ik kan echt genieten van de mooie omgeving. Jan had me gelukkig al gewaarschuwd voor het laatste opstakel, namelijk de bloedweg. Effe doorbijten en dan het laatste stuk door de flinke meute toeschouwers naar de eindstreep. Voldaan en niet eens geheel bekaf over de finish, dit smaakt naar meer...............

Daarna de fiets opgezocht, snel naar de auto en stoelverwarming op stand XXL : warmte erin! De weg vervolgd, en in Den Oever deed de auto heel raar :deze trok zo maar naar rechts? Dus toch maar gestopt bij de Zingende Wielen. En grote borden vette patat, kroketten en gehaktballen besteld.  

egmond4

Twee maanden niet gehad, dus heerlijk. Onze uitzinnige euforie sloeg toch nog ff om, vooral toen we keihard beseften dat we ons vast loopmaatje Afke ongelofelijk misten bij dit festijn : Ons voormalig lid en oud-voorzitter van onze mooie vereniging hield er ook zo van : Lekker op stap, snot voor de kop lopen op een net te lange afstand, en dan erna een vette bek halen. Grote lachen geven en de boel opnaaien. Heerlijk. Echter vanwege haar ongelijke strijd met die vreselijke ziekte gaat dat niet meer lukken. Hard maar waar.Dus een onvergetelijke dag met alles : een lach, een zweetdruppel, en een traan.

Op naar 2019 maar dan.